18.09.2026
İnsan Nankörlüğünün Anlamı ve Dersleri
Bu makalede 'Abasa' suresinin 17. ayeti üzerinden insanın nankörlüğü ve bunun sonuçları üzerinde durulacak.
Kur'an-ı Kerim'de birçok ayette insanın nankörlüğü ve şükrü terk edişi ele alınmaktadır. Bunlardan biri de Abasa suresinin 17. ayetidir: “Canı çıksın o insanın, o ne nankördür!” Bu ayet, insanın hayattaki nimetleri ve güzellikleri unutarak nankör bir tavır sergileyebileceğine dikkat çekiyor.
Nankörlük, sadece maddi nimetlere değil, manevi değerlerimize, sevdiklerimize ve en önemlisi Yaratıcımıza karşı da bir tutumdur. İnsan, bazen büyük mucizelerle çevrili olduğu halde, en basit nimetlerin kıymetini bilmeden yaşar. Örneğin, sağlıklı olmak, sevdiklerimizle bir arada bulunmak gibi en temel mutlulukları bile takdir etmeden, sürekli daha fazlasını istemekle geçirebiliriz vaktimizi.
Ayetin ilk kelimesi olan "kutile", nankörlüğü ve şımarıklığı eleştiren bir ifade olarak algılanabilir. Bu, insanın aslında ne kadar da kendine zarar verdiğini gösteriyor. Nankörlük, sadece bir seçenektir. Bu nedenle Yüce Rabbimiz, bu durumu bir uyarı olarak insanlara sunuyor. Yaşadığımız anların kıymetini bilmek, onları birer nimetten başka bir şey olarak görmemek, insana huzur ve mutluluk getirir.
İşte bu noktada, şahsi hayatımızda bir fark yaratmak için yapı taşlarımızı gözden geçirmeliyiz. "Neden bu kadar şükretmiyorum?" diye sorduğumuzda karşımıza çıkacak olan şey, aslında sürekli olarak şükretmeyi unuttuğumuz şeylerin listesi olacaktır. İnsanın kendine dönüp bakması ve kendi hayatını değerlendirmesi, derin bir nefes almasına ve ruhunu beslemesine yardımcı olur. Bunun için de belirli zamanlarda kendi iç yolculuğumuzu gerçekleştirmek, kayıpları ve kazanımları göz önünde bulundurmak faydalı olacaktır.
Sonuç olarak, "Canı çıksın o insanın, o ne nankördür!" ifadesi, her birimize samimi bir hatırlatma yapıyor. Hayatın tatlarının ve gerçek anlamının farkına varabilmek için, nankörlük yerine şükre ve minnete yönelmek; kendimize ve çevremizdekilere karşı daha merhametli ve saygılı olmak, insani bir görevdir.
Bu minvalde yaşamak, hem ruhumuza hem de ilişkilerimize fayda sağlayacak, bizleri daha huzurlu ve mutlu bir birey haline getirecektir.
Nankörlük, sadece maddi nimetlere değil, manevi değerlerimize, sevdiklerimize ve en önemlisi Yaratıcımıza karşı da bir tutumdur. İnsan, bazen büyük mucizelerle çevrili olduğu halde, en basit nimetlerin kıymetini bilmeden yaşar. Örneğin, sağlıklı olmak, sevdiklerimizle bir arada bulunmak gibi en temel mutlulukları bile takdir etmeden, sürekli daha fazlasını istemekle geçirebiliriz vaktimizi.
Ayetin ilk kelimesi olan "kutile", nankörlüğü ve şımarıklığı eleştiren bir ifade olarak algılanabilir. Bu, insanın aslında ne kadar da kendine zarar verdiğini gösteriyor. Nankörlük, sadece bir seçenektir. Bu nedenle Yüce Rabbimiz, bu durumu bir uyarı olarak insanlara sunuyor. Yaşadığımız anların kıymetini bilmek, onları birer nimetten başka bir şey olarak görmemek, insana huzur ve mutluluk getirir.
İşte bu noktada, şahsi hayatımızda bir fark yaratmak için yapı taşlarımızı gözden geçirmeliyiz. "Neden bu kadar şükretmiyorum?" diye sorduğumuzda karşımıza çıkacak olan şey, aslında sürekli olarak şükretmeyi unuttuğumuz şeylerin listesi olacaktır. İnsanın kendine dönüp bakması ve kendi hayatını değerlendirmesi, derin bir nefes almasına ve ruhunu beslemesine yardımcı olur. Bunun için de belirli zamanlarda kendi iç yolculuğumuzu gerçekleştirmek, kayıpları ve kazanımları göz önünde bulundurmak faydalı olacaktır.
Sonuç olarak, "Canı çıksın o insanın, o ne nankördür!" ifadesi, her birimize samimi bir hatırlatma yapıyor. Hayatın tatlarının ve gerçek anlamının farkına varabilmek için, nankörlük yerine şükre ve minnete yönelmek; kendimize ve çevremizdekilere karşı daha merhametli ve saygılı olmak, insani bir görevdir.
Bu minvalde yaşamak, hem ruhumuza hem de ilişkilerimize fayda sağlayacak, bizleri daha huzurlu ve mutlu bir birey haline getirecektir.
Ayet referansları
Abasa 17
Canı çıksın o insanın, o ne nankördür!